ساعت 4یا 5/4 است . هوا دارد شیری رنگ می شود . خوابم گرفته است اما به علت گرفتاری های فوق العاده ای که دارم نمی توانم بخوابم . باید کار کنم , کاری که متاسفانه برای خوشبختی من و تو نیست برای رسالت خودم هم نیست برای انجام وظیفه هم نیست برای تمام کردن احمد تواست . برای آن است که دیگر  - قول خودت - چیزی از احمد برای تو باقی نگذارند.

اما . . . بگذار باشد . این ها هم تمام می شود . بالاخره فردا مال ماست . مال من و تو با هم . مال آیدا و احمد با هم . . .

بالاخره خواهد آمد آن شبهایی که تا صبح در کنار تو بیدار بمانم  سرت را روی سینه ام بگذارم و به تو بگویم که در کنارت چقدر خوشبخت هستم .

چقدر تو را دوست دارم ! چقدر به نفس تو در کنار خودم احتیاج دارم ! چقدر حرف دارم که با تو بگویم ! اما افسوس ! همه ی حرفهای ما این شده است که تو به من بگویی " امروز خسته هستی " یا " چه عجب که امروز شادی " و من به تو بگویم که " دیگر کی می توانم ببینمت؟"

و یا تو بگویی : " می خواهم بروم . من که هستم به کارت نمی رسی "

من بگویم : " دیوانه زنجیری حالا چند دقیقه ی دیگر هم بنشین ! "

و همین ! . همین و همین !

تمام آن حرف ها شعرها و سرود هایی که در روح من زبانه می کشد تبد یل به همین حرف ها و دیدار های مضحکی شده که مرا به وحشت می اندازد . وحشت از این که رفته رفته تو از این دیدار ها و حرف ها و سرانجام از عشقی که محیط خودش را پیدا نمی کند تا پرو بالی بزند گرفتار نفرت و کسالت و اندوه بشوی .

این موقع شب { یا بهتر بگویم : سحر} از تصور چنین فاجعه ای به خود لرزیدم . کارم را گذاشتم که این چند سطر را برایت بنویسم :  

آیدای من , این پرنده , در این قفس تنگ نمی خوابد . اگر می بینی خفه و لال و خاموش است   ,به این جهت است . . .  بگذار فضا و محیط خودش را پیدا کند تا ببینی که چگونه در تاریک ترین شب ها آفتابی ترین روزها را خواهد سرود .

به من بنویس تا هر دم و هر لحظه بتوانم آن را بشنوم .

به من بنویس تا یقین داشته باشم که تو هم مثل من در انتظار آن شب های سفیدی .

به من بنویس که می دانی این سکوت و ابتذال زاییده زندگی در این زندانی است که مال ما نیست , که خانه ما نیست , که شایسته ما نیست .

به من بنویس که تو هم در انتظار سحر هستی که پرنده عشق ما در آن آواز خواهد خواند .

(احمد تو _ 29 شهریور 1342)